NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Tak, byłbym wdzięczny.
Co?
- To naprawdę ty. - Mi-do.
Zabawne, że wpadłam tu na ciebie.
Co cię tu sprowadza?
Miałem coś do załatwienia w pobliżu.
A ty?
Też miałam coś do załatwienia, ale przyjaciółka się zraniła.
Przyjaciółka?
Chcesz wody?
Dzięki, nie trzeba.
Kupiłam tylko jedną kawę. Muszę nie spać całą noc.
Twoja przyjaciółka zostaje w szpitalu?
Tak. A ty? Jedziesz do domu?
Tak.
Właściwie
to ktoś chciał udzielić informacji w sprawie Oh Yeong-cheola,
więc przyjechałem sprawdzić.
Oh Yeong-cheola?
Ktoś zgłosił, że widział jego byłą żonę,
którą po zaginięciu uznano za zmarłą.
Naprawdę?
Myślisz, że to wiarygodny cynk?
Na to wygląda.
Ale nie wiem, czy będzie można z nią porozmawiać.
Dlaczego nie?
Według informatora jest niezrównoważona.
Chyba nazywa się Jang Sun-young.
- Jedziesz? - Tak.
Księżniczko.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Ta młoda dama to jej córka.
Co? To nie może być prawda.
Słyszałam, że wszystkie jej dzieci zmarły.
Nie. Jestem tego pewny.
Najlepiej będzie, jeśli pojedzie z nami.
Nie jestem jej opiekunem.
Chyba lepiej powiadomię o tym prokuratora.
Co mam robić?
„Prokuratora”?
To on ją do mnie przywiózł,
więc proszę rozmawiać z nim.
PROKURATOR SEO JI-UK
Musimy jechać dalej?
Nie wydaje mi się, żeby tam były jakieś domy.
Jesteśmy prawie na miejscu.
ŚCIEŻKA 01
Odbierz, proszę.
Uwielbiałam tę piosenkę.
Ty chyba też, prawda?
Zawsze ją śpiewałeś na karaoke.
Nie wiedziałem, że zapamiętałaś mój gust muzyczny.
Śpiewałem to przy tobie?
Oczywiście.
Nie pamiętasz?
Śpiewałeś to na wspólnym obiedzie.
Może na to nie wyglądam, ale mam dobrą pamięć.
Połączenie z numeru: 0, 1, 0, 2, 5...
POŁĄCZENIE ODRZUCONE
Możesz odebrać.
Później oddzwonię.
- Połączenie z numeru: 0, 1, 0... - W porządku.
- To chyba pilne. - Czekaj.
Prokuratorze Seo.
Jest tu ktoś, kto twierdzi, że jest córką kobiety, którą pan przywiózł.
Mamo!
POŁĄCZENIE ZAKOŃCZONE
Też dostawałam takie uciążliwe telefony.
Koreańscy prokuratorzy nie mają łatwego życia, prawda?
Znam ten ból.
Biedactwo.
Wróćmy do tej piosenki.
Co? Kim Ha-jin się z kimś spotyka?
Kto to jest? Z kim on się spotyka?
Zobaczmy.
To tutaj?
Nie, ale ten telefon chyba był ważny.
Zaraz wracam.
Dobrze.
Tak, detektywie Park.
Tutaj?
Ji-uk, gdzie jesteśmy?
Sprawdzę.
Jest zbyt ciemno.
Jesteśmy koło jeziora w pobliżu Chupyeong w prowincji Gyeonggi.
Nie jestem pewna. Przywiózł mnie tu prokurator Seo.
Tam jest jakiś znak. Zaczekaj.
Wysłałam ci zdjęcie.
Widzisz ten znak za prokuratorem?
Tak, tu właśnie jesteśmy. Jasne.
Detektyw Park zajmuje się sprawą Oh Yeong-cheola.
Napisałam mu, bo też powinien wiedzieć o tym cynku.
Powiedziałam mu, że ty i ja
jedziemy zweryfikować cynk odnośnie Jang Sun-young.
ODCINEK 10
Nie wiem czemu, ale nagle rozbolał mnie brzuch.
Mówiłeś, że musisz oddzwonić, prawda? Nie spiesz się.
Chyba trochę mi zejdzie.
- Jasne. - Przepraszam.
- W porządku. To chyba pilne. - Czekaj.
Prokuratorze Seo.
Jest tu ktoś, kto twierdzi, że jest córką kobiety, którą pan przywiózł.
Mamo!
Hee-jin.
To był głos Hee-jin.
MIN
Gdzie jesteś?
Abonent jest nieosiągalny.
Proszę spróbować ponownie...
Prokuratorze Seo.
Jest tu ktoś, kto twierdzi, że jest córką kobiety, którą pan przywiózł.
Mamo!
Mamo, nie! Nic ci nie jest?
Prokuratorze Seo?
To prokurator? Chcę z nim pomówić.
Rozłączyło nas.
Nie mam pojęcia, co się dzieje. Jestem taka zmieszana.
Przepraszam.
Naprawdę uważam, że się mylicie.
NIE MOGĘ ODEBRAĆ
Nie mogę odebrać. Co się dzieje?
Co? Kim Ha-jin się z kimś spotyka?
Cholera. Naprawdę lubiłam tego aktora.
Kim Ha-jin...
MIN
Porywaczem jest prokurator Seo.
To niebezpieczne, żebyś była z nim sama.
Szlag.
Czemu nie może odebrać?
Tak, detektywie Park.
Tutaj?
Ji-uk, gdzie jesteśmy?
Sprawdzę.
Jest zbyt ciemno.
Nic ci nie jest?
Se-yeon, proszę...
Patrz. To nie to auto?
Jeszcze nie umarła.
Co tak długo go nie ma?
- Se-yeon. - Min!
- Jestem. Nic ci nie jest? - Nie.
Gdzie jest Ji-uk?
Nie było go, gdy przyjechałem.
Na pewno nic się nie stało?
Na pewno.
Ale co tu się, do diabła, dzieje?
To na pewno Ji-uk porwał panią Jang?
Założyłam taką możliwość,
dlatego się zabezpieczyłam, gdy przeczytałam wiadomość,
ale dlaczego Ji-uk miałby...
Nie ma ku temu żadnego powodu.
To niewiarygodne, ale taka jest prawda.
Usłyszałem to od kobiety opiekującej się panią Jung.
Mi-do, wypadło mi coś pilnego, więc musiałem jechać.
Detektyw Park zaraz tam będzie, prawda?
- Kto to? - Ji-uk.
Co napisał?
Że musiał jechać, bo wypadło mu coś pilnego.
A także...
Cynk odnośnie byłej żony Oh Yeong-cheola
pochodzi z domu opieki Sugyeong.
Pani prokurator.
To naprawdę wszystko, co wiem.
Nic nie wiem o żadnym porwaniu.
Prokurator Seo prosił mnie tylko, bym trochę się nią zajęła.
Detektywie.
Naprawdę muszę to wszystko panu mówić?
Wydaje mi się, że nie powinnam.
Proszę pani, zadajemy te pytania,
by oczyścić nazwisko prokuratora Seo.
Nie jest potworem,
- prawda? - Tak.
Więc proszę powiedzieć, co pani wie, z najdrobniejszymi szczegółami.
Dobrze. Rozumiem,
ale kręci mi się w głowie.
- Przestań. - Rozumiem.
To zbyt wiele jak na jeden dzień. Damy pani odpocząć.
Zabiorę panią do domu. Chodźmy.
Tędy, proszę pani.
Do zobaczenia.
Daty się pokrywają.
Porywacz urwał się nam w zeszły wtorek.
PROKURATURA
Detektywie Park, co za niespodzianka.
Jest prokurator Seo?
- Detektywie Park. - Oto i on.
- Możesz wyjść. - Dobrze.
Dzień dobry.
Jadł już pan?
Co pana sprowadza?
Przyjechałem o coś zapytać.
- Mógł pan zadzwonić. - Próbowałem. Kilkukrotnie.
Ale raczej mnie pan unikał.
Ależ skąd.
Telefon mi się popsuł.
Gdyby to było pilne, mógł pan dzwonić do biura.
- O co chodzi? - Rozumiem. Popsuty telefon.
Proszę.
Co pan o tym wie?
Skąd pan ma jej zdjęcie?
No to przejdę od razu do rzeczy.
Dlaczego
ukrywał pan panią Jang?
Panią Jang Sun-young?
Piknik.
Jestem na pikniku z moją księżniczką!
Mogłyśmy zostać w hotelu.
Byłoby wam niewygodnie, bo twoja mama nie czuje się dobrze.
Nie chcę stwarzać problemów Se-yeon.
Ty znowu swoje, udajesz, że ci zależy.
Daruj sobie. Nigdy ci na mnie nie zależało.
To żaden problem.
Dlatego mam dla Se-yeon osobne miejsce.
Chwileczkę.
Mówisz, że od teraz mam zamieszkać z tobą?
Wiem, że się trochę całowaliśmy,
ale to trochę za szybko.
Zostanę z Hee-jin.
Ja też będę skrępowany, dzieląc się pokojem,
dlatego zostaniesz tutaj.
To moja tajna kryjówka.
Tu jest najbezpieczniej na świecie.
Przeniosłeś mnie do Hogwartu?
Nie wiedziałam o jego istnieniu.
Co to wszystko jest?
To moje najcenniejsze rzeczy, których nie mógłbym się pozbyć.
Mama ich nie znosiła, więc nie mogłem ich trzymać w swoim pokoju.
To ty, gdy byłeś malutki.
Jakie urocze.
Mówiłeś, że rzadko go widywałeś
po rozwodzie rodziców, prawda?
Mama nigdy się już z nim nie spotkała,
ale ja, bez jej wiedzy, widywałem się z nim
raz czy dwa razy w miesiącu, zanim zmarł.
W oczach mamy był słabym i niekompetentnym mężem,
ale dla mnie był idealnym ojcem.
Dlaczego tak nagle chciałeś zrobić zdjęcie,
- jakbyśmy mieli się nigdy nie zobaczyć? - Wyszło nieźle.
Zobacz. Cieszę się, że je zrobiliśmy. Nieźle wyszło.
Ej, Min. Nie możesz go pokazać mamie, dobrze?
Dobra, nie pokażę. Przysięgam.
A, właśnie. Spójrz na to.
Mama przywiozła te ciastka z wyjazdu do Francji.
Wyglądają pysznie.
To kosmetyki dla ciebie.
Świetnie, potrzebowałem ich.
I to.
Mama pije ten czerwony żeń-szeń. Ponoć jest strasznie drogi.
Rozumiem.
- To jest nieważne. - Czekaj! Co to jest?
Tato, oddaj to. No weź.
Zdjęcie twojej dziewczyny?
Nie jest moją dziewczyną.
To ktoś, w kim się podkochuję.
Jak się nazywa?
Go Se-yeon? Ładna jest.
Co nie?
Jest bardzo popularna w szkole.
Dlatego taki ktoś jak ja...
Co?
Co z tobą?
Jeśli ta dziewczyna potrafi oceniać charakter,
będzie wiedziała, jaki jesteś wspaniały.
- Naprawdę tak myślisz? - Oczywiście.
Tato, nic ci nie jest?
Wszystko jest dobrze.
Tato, powiedzmy mamie, żebyś mógł być leczony w dużym szpitalu.
Po operacji poczujesz się lepiej.
Naprawdę nic mi nie jest.
Zaufaj mi. Jest dobrze.
Rety, nie wierzę,
że jesteś już tak duży, żeby się podkochiwać w dziewczynie.
Jesteś już mężczyzną.
Min, uściśnij mnie.
- Przestań. - Spójrz na siebie.
Jak byłeś mały, nie mogłeś się ode mnie odkleić.
A teraz zgrywasz twardziela.
- Już ja ci dam nauczkę. - Nie, tato! Przepraszam!
Tato, nie. Wygrałeś!
- Przepraszam. - Wygrałem?
Tato, przestań!
Gdybym wiedział, że to ostatni raz,
uścisnąłbym go bardzo mocno.
DOM POGRZEBOWY
CHA SEUNG-BOK
Gdybym wtedy miał Otchłań,
jego pierwszego bym ożywił.
Gdy tylko o tym myślę...
Wielka szkoda.
Czasami żywiłem urazę
do kosmity, który dał mi tę kulę,
jak i do nędznego losu, który mnie tam przywiódł.
Ale z drugiej strony,
im więcej o tym myślę,
tym bardziej czuję, że ta kula była w istocie darem.
Dla mnie ty jesteś darem.
Wiem, że to trochę spóźnione,
ale dzięki za uratowanie mnie.
Ej, a co to za serduszko?
Zupełnie tu nie pasuje.
A, to. Nie pamiętasz?
- Co? - Ty mi je dałaś.
Na walentynki, na początku liceum.
Ponoć dostałaś za dużo czekoladek
i dałaś mi jedne.
Naprawdę?
Tobie było wszystko jedno, ale to pierwszy prezent od ciebie.
Jak możesz nie pamiętać...
Dobra, zapomnij. Najwyraźniej nic nie pamiętasz.
Zapomnij o tym.
Ty naprawdę nie masz o niczym pojęcia.
Nadal wierzysz w to oczywiste kłamstwo?
Co masz na myśli?
To były walentynki. Rozumiesz?
Wiesz, czym są walentynki?
Dziewczyny dają facetom czekoladę.
Skąd niby miałam mieć masę czekoladek?
Jestem facetem?
Więc to było... Kupiłaś to dla mnie?
Nic się nie zmieniłeś.
Nadal nie wiem, czy jesteś tylko naiwny, czy głupi.
Chwileczkę.
Twierdzisz, że sama od siebie kupiłaś to dla mnie?
Ale dlaczego? Po co?
A jak sądzisz? Przecież mówiłam.
W tym dniu dziewczyny dają facetom czekoladę.
Dobrze, ale dlaczego kupiłaś to akurat dla mnie?
Nie wiem. Czemu mnie przesłuchujesz?
Nie robię tego...
- To drzwi automatyczne. - Szlag!
Otwierają się, gdy naciśniesz to.
Czemu nie powiedziałeś tego wcześniej?
Oby nie spuchło. Jest czerwone.
- Czerwone? - Tak.
- Spuchło? - Tak.
O rany.
- Co, do... - Gdzie idziesz?
Ej. Chwila.
Ciocia! Dzień dobry.
- Pani Lee, czemu pani wyszła stamtąd? - Słucham?
Wybacz, nie mam doświadczenia w całowaniu...
Ciocia!
Całus.
Tak.
Całus.
Rety, jestem taka zażenowana.
Co my teraz zrobimy?
Przynieś deser, gdy skończą jeść.
Dobrze, proszę pani.
Witam. A gdzie Min?
Musiał zadzwonić. Kazał mi tu przyjść i jeść.
Tędy. Proszę usiąść.
Dziękuję.
Wygląda wspaniale.
To niewiele, ale liczę, że będzie smakowało.
Dla was to pewnie „niewiele”.
- Zaczekam na Mina. - Dobrze.
Jeszcze nie widziałam, żeby Min kogokolwiek wpuścił do tego pokoju.
Słucham?
Tajny pokój.
Gdy przed laty się o nim dowiedziałam,
zrobił awanturę, że nie mogę nikomu o tym powiedzieć.
Nawet służba o nim nie wie,
dlatego chciałam tam trochę posprzątać,
ale nie pozwolił mi tam wejść.
Bardzo się na mnie zezłościł.
- Na panią? - Tak!
Taki już był.
Ale wielkie nieba. Dziś wpuścił tam panią.
Zaskakujące.
Myślałam, że pierwszą osobą, którą tam wpuści, będzie Se-yeon.
Pani Lee.
Wie pani, że Min bardzo panią lubi, prawda?
Nie wiem.
O rety, przygotowałaś całą ucztę.
Ciociu.
A, właśnie. Proszę zapakować część jedzenia i zanieść do domku dla gości.
Żaden problem.
No to smacznego.
- Dziękuję. - Dzięki, ciociu.
- Czekałaś na mnie? - Tak.
Niepotrzebnie. Musisz być głodna.
Czy to na śniadanie, czy na obiad,
mięso jest najlepsze.
Zaczekaj.
Jedz albo mów. Jedno z dwóch.
Nie rób tak.
SZEFOWA BIURA PARK & JANG
- Halo? - Pani Lee.
Jak mogła pani złożyć rezygnację, nie dając mi nawet znać?
Naprawdę mnie to zraniło.
Słucham? Złożyłam rezygnację?
Dłużej tak nie może być.
Ale to oznacza, że z dnia na dzień stanę się bezrobotna.
Mogłaś mnie uprzedzić.
Nie do wiary. Od kiedy była to twoja praca?
- Ależ to frustrujące. - Chcesz coś do picia?
Proszę.
Widzisz, musimy działać, jakbyśmy były tą samą osobą.
Jeśli zamierzasz robić po swojemu...
Zezłościła się pani, więc pomyślałem, że to pomoże pani ochłonąć.
Wróciliście do siebie?
Niezupełnie. Ale wie pani...
Jak możesz go traktować, jakby był niewidzialny?
- Dong-cheol, też powinieneś się napić. - Otwórz.
Detektywie Park, nie ma pan nic do roboty?
Nie ma pan czasu na takie umizgi.
„Umizgi”? O czym pani mówi?
Z samego rana wypytałem prokuratora Seo.
Wstąpiłem tylko, bo byłem w okolicy.
I co powiedział Ji-uk?
Że to Choe Gi-hun przekazał mu Jang Sun-young.
Jego chyba też wykiwano.
Wygląda na to, że Choe Gi-hun poprosił o opiekę nad nią,
bo nie miałaby nikogo, gdy on będzie w więzieniu.
To Ji-uk go oskarżył?
Tak, wszystko się zgadza.
I ma wyraźne alibi w czasie porwania Jang Sun-young.
To prawda.
Spekulacje, że on i Oh Yeong-cheol współpracowali,
by popełnić taką zbrodnię, są nieuzasadnione.
No tak. Umarłaś i powróciłaś do życia, więc to rozumiem.
Muszę przyznać, że zawsze taka byłaś.
Mówiłaś, że musimy kwestionować każdą niepewność,
wściubiałaś nos we wszystko i straciłaś tyle czasu.
Wymądrzałaś się,
ale irracjonalne i emocjonalne podejście
to twoja specjalność.
Chwileczkę, Mi-do. O czym ty mówisz?
Zawsze byłam pogodna
- i racjonalna... - Już dobrze.
- Rozumiem. - Puść mnie.
- Puść. - Pani Go.
- Co ty mówisz? - Rozchmurz się.
- Puszczaj, powiedziałam. - Rozumiem.
- Co z tobą? - Trochę uśmiechu.
Mamo, zjedzmy coś!
Mamo.
Mamo?
Mamo!
Księżniczko.
Mamo, dokąd tak bez słowa poszłaś?
Martwiłam się.
Proszę. To dla ciebie, moja księżniczko.
Dziękuję.
Są piękne.
- Wstawię je do wazonu. - Dobrze!
Umyj ręce przed jedzeniem. Spójrz na nie.
Nie chcę. Będę oglądać telewizję.
Mamo, są brudne!
Jest niemożliwa.
Przyniosę mokry ręcznik. Poczekaj tu.
Pan Oh, seryjny zabójca z Eomsan-dong, opuścił zakład karny o 14.00,
- by udać się na wizję lokalną. - Nie...
- Nie! - Według policji,
zachował milczenie, gdy reporterzy pytali, jak się czuje.
- Nie! - Obecne tu rodziny
- ofiar... - Już dobrze.
- ...wyraziły gniew, gdy go zobaczyły. - W porządku.
Policja zwiększa środki ostrożności,
by przygotować się na nieoczekiwane.
Seryjne zabójstwa w Eomsan-dong,
które wstrząsnęły całym krajem, będą...
Jak to wyciekło?
Nie wiem. Jeszcze go tam nie ma, a już jest wielki bajzel.
Wezwij wszystkie okoliczne jednostki jako wsparcie
i trzymaj się. Już tam jadę.
Uciekam. Pani prokurator, zadzwonię do pani.
Dziś jest wizja lokalna Oh Yeong-cheola.
Zapewne oszaleje.
Pewnie tak, znając jej temperament.
Oh Yeong-cheol wie, jak ona wygląda,
więc nie trzeba mu pokazywać, że ona wciąż żyje.
To zbyt niebezpieczne.
Media o tym trąbią. Upewnij się, by nie oglądała wiadomości.
- Uciekam. - Pa.
Detektywie Park! Już pan wychodzi?
Czemu? Proszę się polenić przez cały dzień.
Cóż...
- Właśnie dlatego wychodzę. - Co?
Muszę zaczerpnąć powietrza.
- Pa. - Pa.
Se-yeon, obie jesteśmy bezrobotne,
więc porządnie się dziś zabawmy.
Skąd ta nagła bliskość?
- Puść! - Chodź.
Panie Park.
Wyszedł pan?
- Tak. - Lepiej się pan czuje?
Znacznie lepiej, dzięki panu.
Ach, notatnik...
Proszę.
Słyszałem o wszystkim, przez co przeszła pańska córka.
Całkowicie rozumiem,
jak się pan musi czuć.
Oh Yeong-cheol został złapany
i zapłaci za wszystko, co zrobił,
więc proszę pomyśleć o córce, która na pana spogląda,
i się rozchmurzyć.
Proszę dzwonić, gdyby potrzebował pan pomocy.
Bardzo za wszystko
dziękuję.
ANALIZA I WNIOSKI ZE SPRAWY OH YEONG-CHEOLA
SĘDZIA GŁÓWNY SEO CHEON-SIK
GAZETA CODZIENNA
Kurier właśnie to dla pana przywiózł.
- Połóż to tutaj. - Dobrze.
Zakładam, że mamy coś do przedyskutowania.
Będę czekał na telefon.
POLICJA
Ależ oni są uparci.
Detektywie.
Możemy trochę uchylić okno?
Uwielbiam zapach powietrza o tej porze roku.
Co?
Ładną mamy...
dziś pogodę.
Tak jest.
Ej, co się dzieje z ofiarą porwania?
Mówiłem, żeby się do nas jak najszybciej zgłosiła,
ale zważywszy na stan Jang Sun-young,
nie sądzę, żebyśmy cokolwiek się od niej dowiedzieli.
Tak. Cóż, to...
Zrozumiałem.
Co mam jeszcze robić?
Seryjne zabójstwa, porwanie i uwięzienie.
Jakby tego było mało, zza krat doprowadziłeś do porwania?
Swojej byłej żony?
Jang Sun-young?
Skąd, do diabła, o niej wiesz?
Co? Ożeż ty...
Zwracaj się do mnie z szacunkiem, ty morderco.
Czemu mam eskortować tego potwora w ładnym aucie?
Ten kraj naprawdę kocha prawa człowieka.
Uważają, że prawa przysługują nawet potworom.
Ile razy mam to powtarzać?
DYREKTOR PARK SANG-GIL
Odkąd tu jestem, siostra Kim i ta kobieta...
Więc pielęgniarka, która zniknęła, była opiekunką Jang Sun-young?
Zgadza się.
Kiedy to mniej więcej było?
Nie mam pojęcia.
Przejąłem ten szpital zaledwie trzy lata temu.
Boże. Ja tu umieram.
O rety. Cierpię na nadciśnienie.
A jeśli stracę przytomność i umrę?
Co pan wtedy zrobi?
Już mówiłem. Nic nie wiem!
Proszę znaleźć pielęgniarkę,
która uciekła, i jej zapytać.
Dong-cheol.
Nie podoba mi się kobieta, która wtedy była na recepcji.
Ta, która mówiła, że nie ma takiej pacjentki?
Tak. Najwyraźniej to ona przywiozła Jang Sun-young do tego szpitala,
i odeszła z niego na drugi dzień po jej zniknięciu.
Zabrała wszystkie akta.
Więc znalezienie jej powinno być teraz najważniejsze.
Racja.
Tak.
Dobra robota. Jak skończysz, przyjedź tu do nas. Na razie.
- Jest! - Przyjechał!
Żadnych zdjęć, proszę.
Panie Oh, jak się pan czuje?
- Dlaczego ma zakryte usta? - Kilka słów!
Panie Oh!
- Miał pan wspólnika? - Przepuśćcie nas.
- Przepraszam! - Jak pan śmiał!
- Przyznaje się pan? - Czy był wspólnik?
Rozpoczynamy wizję lokalną
na miejscu zabójstwa Go Se-yeon.
Wprowadzić go.
Nagrywajcie wszystko.
Oh Yeong-cheol, zaczynaj.
Stałem tutaj, czekając, aż Go Se-yeon przyjdzie do kuchni.
A potem? Co zrobiłeś, gdy już ją związałeś?
Zrobiłem to.
OFIARA
Myślisz, że to jakiś żart?
Przestań się wygłupiać.
Spokojnie.
Podajcie mi igłę i nitkę.
Starcze. Chwileczkę.
Jesteś tego pewien?
Prokurator Go też tak pozszywałeś?
Jej szyję?
Cóż...
Nie pamiętam dokładnie.
Nie robiłem wszystkiego dokładnie tak samo za każdym razem.
Zrób to porządnie!
Na ciele prokurator Go nie zostawiłeś żadnych szwów.
Ty gnojku. Myślisz, że to jakaś sztuka...
w której gra według scenariusza?
Wynoś się, fajfusie.
Wyjdź. Wynoś się stąd.
Przepraszam.
Starcze. Możesz kontynuować.
Nie pozszywałem Go Se-yeon.
Jesteś pewien?
Nie pozszywałem jej.
Jestem tego pewien.
Ty nędzny potworze! Ty śmieciu!
Ty okropny potworze!
Ty śmieciu!
- Jak mogłeś ją zabić? - Jesteś potworem!
- Ludzki śmieć! - Ty kanalio!
- Panie Go! - Dong-cheol!
- Panie Go! Przepraszam. - Dong-cheol!
- Panie Go! - W porządku?
Panie Go, proszę tego nie robić.
Wiem, jak się pan czuje.
Dobrze?
Panie Go, całkowicie rozumiem.
Proszę pójść ze mną.
- Wsiadaj. - Chwileczkę.
Naprawdę muszę do łazienki.
Coś ty, do diabła, powiedział? Nie widzisz, co tu się dzieje?
- Wsiadaj. - Nie bądź taki.
Mordercy nie mają prawa się wysikać?
Ja też mam prawa.
Mam się wysikać tutaj?
Jeśli to opiszą i opatrzą ładnym zdjęciem,
będzie niezłe zamieszanie.
Za mną.
Pospiesz się, do diabła.
Nie powinien pana obejrzeć lekarz?
Nie.
Jestem mężczyzną. To nic.
Lód zmniejszy opuchliznę.
Chciałbym...
się z panem napić,
ale w taki dzień jak dziś muszę być skupiony.
Proszę wypić...
też za mnie,
a gdy pójdzie pan do domu...
TOALETA
MĘSKA
Oh Yeong-cheol.
Oh Yeong-cheol, idziemy!
Co, do diabła?
Oh Yeong-cheol.
Oh Yeong-cheol! Hej!
Hej!
Szlag, mam przerąbane. Ej, Oh Yeong-cheol!
Oh Yeong-cheol!
Ej! Oh Yeong-cheol! Obudź się.
Oh Yeong-cheol! Jest tam ktoś?
Hej.
Mamy przerąbane. Oh Yeong-cheol coś łyknął.
Co? Więc wezwijmy karetkę...
Rusz łbem.
Chcesz, żeby wywalili szefa?
Nie możemy wezwać karetki przy tych dziennikarzach.
Nasz wóz patrolowy stoi w bocznej alejce.
- Na razie przenieśmy go tam. - Do roboty.
Szybciej.
- Tędy. - Szybciej.
Pomóż mi go położyć.
- Zabiorę go do najbliższego szpitala. - Dobra. Chwila.
Jestem detektywem z Zespołu Śledczego posterunku w Dongbu.
Będę zaraz za tobą.
Idziemy.
POLICJA
- Idą! - Wychodzą!
Gdzie jest Oh Yeong-cheol?
Już koniec wizji lokalnej?
- Gdzie jest Oh Yeong-cheol? - Gdzie podejrzany?
- Detektywie! - Gdzie on jest?
- Co się dzieje? - To koniec wizji lokalnej?
- Który to szpital? - Hyeongju, proszę pana.
- Gazu. - Tak jest.
- Proszę powiedzieć! - To już koniec?
Czy jest tutaj pacjentka o nazwisku Jang Sun-young?
Nie.
Świetna robota, proszę pana.
Mydło w proszku.
Zdobądź jakiś wybielacz.
Jak proszek do prania?
Ej, co się tam dzieje w celi 236?
Więźniu 3851, nie sprawiaj kłopotów.
Dopiero co wyszedłeś z izolatki, pamiętasz?
- Hej. - Tak?
Proszę.
Więzień 3851, masz odwiedziny. Wychodź.
Jak pańskie zdrowie?
Jest bardzo dobry w takich sprawach.
Nazywam się Kim Yeong-hun.
Nie potrzebuję prawnika.
Pamięta pan, jak mnie poinformował?
Przyszedł i zabrał Jang Sun-young.
Wtedy nagle pojawiła się policja.
Próbowałam ich powstrzymać, ale nie wiem, czy...
Nie ma potrzeby
tak ciężko już dla mnie pracować.
Zrobiłaś więcej niż dość.
Chcę tylko...
się zrewanżować.
Zabił pan dla mnie mojego ojca...
Zabiłem go
dla ciebie?
Nie zabijam ludzi dla innych.
Dałem tylko temu...
zapitemu damskiemu bokserowi to, na co zasługiwał.
Zapłacił za swoją nieuprzejmość względem mnie.
Tak wyszło,
że ten gnojek był twoim ojcem.
Nieważne, dlaczego pan to zrobił.
W myślach zabiłam go setki razy, ale nie mogłam tego zrobić.
Pan zrobił to dla mnie.
Gdy umarł, byłam wdzięczna.
To wszystko.
Proszę zadzwonić, gdyby mnie pan potrzebował.
Zrobię dla pana wszystko.
Jeśli to prawda,
to może skorzystam z twojej pomocy...
ten ostatni raz.
Jak pan prosił,
zorganizowałam miejsce, gdzie nikt pana nie znajdzie,
ale nie mogłam zrozumieć, co pan mówił.
Że się pan „odrodzi”?
Przed odrodzeniem muszę najpierw coś zrobić.
Zawieź mnie do Seulu.
Jesteśmy w domu? Jestem taka zmęczona.
Nie wysiadasz? Wejdź, zjemy kolację.
- Nie, jestem zbyt zmęczona. - Dobra.
- Daj nam chwilkę. - Co? Dlaczego?
Dlaczego szepcesz w mojej obecności?
- Nie idziesz? - Idź do środka.
- Mam sobie iść? - Tak, idź pierwsza.
- Idę sobie, dobra? - Jasne. Zaraz przyjdę.
Zwariować można. O co tu chodzi?
Dziś w wiadomościach pokazywali wizję lokalną
z Oh Yeong-cheolem.
Gdyby się dowiedziała, ciężko by to przeżyła.
Upewnij się, żeby nie widziała dzisiaj gazet ani wiadomości.
Cały dzień to dziś robiłam.
Teraz twoja kolej, dobra?
- Dziękuję. - Nie ma sprawy. Na razie.
Bezpiecznej drogi.
Se-yeon, zaczekaj!
Dlaczego mnie woła?
Wyglądali, jakby mogli szeptać do siebie przez cały dzień.
O rety!
Jesteś brzydka.
Ja?
- Poczekaj. - Jesteś brzydka.
Dlaczego pani tu jest?
Prezent dla księżniczki.
Ale...
Proszę.
Dla mnie?
Nie zrobiła pani tego dla Hee-jin?
Ale przystojny facet.
- Ta dziewczyna jest... - Ładna, prawda?
Brzydsza od mojej księżniczki.
Mój książę, powinieneś poznać moją księżniczkę...
Proszę pani.
On jest mój.
Nie! Należy do mojej księżniczki!
Mamo!
Księżniczko!
Ej.
Jestem twój?
Wiesz, co miałam na myśli. Lepiej idź do księżniczki.
- Naprawdę? - Jasne.
- No to idę. - Proszę bardzo.
Nigdzie nie idę.
Co z tobą?
- Czemu się tak dziwnie zachowujesz? - Jestem twój?
- Co z tobą? - Zaczekaj!
Czemu nie odbierałaś? Zamartwiałem się.
Bateria mi padła.
Jestem wykończona od łażenia za nią cały dzień.
Zawsze nosiła te same, nudne ciuchy,
niezależnie od pory roku,
a nagle zachciało jej się zakupów?
Nawet nie zaczynaj.
Kasa, którą jej dałeś? Założę się, że wyda wszystko w miesiąc.
Zaręczam.
Ej... Nie idziesz pod prysznic?
Tak, później. Co się z tobą dzieje?
Czemu chowasz pilota do kieszeni?
Dawaj. Cały dzień nie widziałam wiadomości.
Nie umrzesz, jak sobie jeden dzień odpuścisz.
Nie odpuszczę.
Poza tym, w moim pokoju nie ma telewizora.
Można tam robić fajne rzeczy.
Jakie?
Zróbmy coś fajnego w twoim pokoju.
Tam nie ma telewizora.
Chcę telewizję. Lubię oglądać telewizję.
To żadna zabawa. Wchodzimy.
„Więc kto ci to zrobił?”
Ej, dawaj następny tom. Szybko!
- Jeszcze nie skończyłem. - No weź.
Przeczytałeś już całą serię. Przejrzyj go tylko.
Ty też nie czytasz tego pierwszy raz. Bądź cierpliwa.
Dużo ci zostało.
Ej...
Co to jest? Ale to stare!
Ciągle działa?
Działa!
Piosenki też są z tamtych lat!
Oczywiście, że działa. Co tydzień ładuję baterię, żeby posłuchać.
Wtedy piosenki były znacznie lepsze.
Chcesz posłuchać ze mną?
- Ej, wyjdź stąd. - Co?
Wynocha.
- Daj mi dokończyć. - Wynocha!
Słońce zaszło,
a my jesteśmy w zamkniętym pokoju.
Nie powinniśmy być tu sami.
Nasze relacje nie są takie jak kiedyś.
- Czy nie dlatego powinniśmy być razem? - Chwila.
- Nigdzie nie idę. - Co z tobą?
Od kiedy zrobiłeś się taki odważny?
Wynocha, to mój pokój!
Min?
Cha Min?
Min?
Cha Min?
Min?
TO MOJA MAMA.
MAMA?
NIE POWINIENEŚ WYJŚĆ? SZUKA CIĘ.
W ŻYCIU. NIE WIE, ŻE TEN POKÓJ ISTNIEJE.
TO CO ROBIMY, ZOSTAJEMY TUTAJ?
POZA TYM, CHCE MI SIĘ SIKU.
NA PEWNO ZARAZ SOBIE PÓJDZIE.
Gdzie on się podział? Przecież był tutaj...
- Idzie sobie. - Tak?
Halo?
Witam, pani Lee. Co słychać?
Co?
Pani Choe wygaduje takie bzdury?
I uwierzyła jej pani?
Wie pani, jak ona lubi plotkować.
Proszę się nią nie przejmować.
Właśnie dlatego jej unikam.
Pani też powinna być ostrożna.
Nie sądzę, żeby to było konieczne.
Lepiej trzymać się od niej z dala.
O rety, naprawdę?
Dlatego powinna pani uważać, dobrze?
To prawdziwa gaduła.
Dobrze, proszę to jakoś wyjaśnić.
Nie ma potrzeby na to odpowiadać.
Bez obaw. Dam to pani, gdy tylko to zdobędę.
Ach, to?
Podoba się pani?
A jaki mam wybór?
To wszystko znajomi z pracy.
Świetnie sobie radzicie w swojej dziedzinie.
Ma pani dobre oko.
Tamta sukienka? Zamówiłam ją w sieci.
Już dłużej nie wytrzymam.
Naprawdę muszę iść. Mówię poważnie.
Utrzymałem to miejsce w tajemnicy przez ponad 20 lat!
Zaraz umrę.
Zgadza się.
- Tak? - Powinniśmy już jechać, proszę pani.
Jest już tak późno?
Pani Lee, lecę dziś do Japonii.
Dokończymy naszą rozmowę, gdy się spotkamy.
Dobrze, do usłyszenia.
Wyszła!
Cholera. Muszę się napić.
Kto tyle rozmawia przez telefon?
Twoja matka jest niesamowita.
Nie jesteś głodna? Może coś zjemy?
Nie jestem. Prawie wykształciłam u siebie klaustrofobię.
Jedzenie mnie nie obchodzi.
Potrzebuję tylko świeżego powietrza.
Idę się przejść.
Dobra, ale nie na długo. Ugotuję makaron.
Naprawdę? Dobrze.
Posłucham tego podczas spaceru.
- Halo? - Gdzie jesteś?
W domu.
Z prokurator Go?
Tak, jest tutaj.
Upewnij się, żeby nie wychodziła z domu, dobrze?
Co się dzieje?
Oh Yeong-cheol uciekł.
Nie miał tego robić!
Sam nie dasz rady się tym zająć.
Twój ojciec to zrobi,
tak jak ja ostatnio.
Dobrze, bez obaw.
Zostanę przy niej.
Se-yeon! Go Se-yeon!
No tak, słucha muzyki.
Ten bydlak, Oh Yeong-cheol, znów spróbuje nas zabić.
- Już nie mogę. Śpij ze mną. - Co?
Śpiąc osobno,
podwoimy niebezpieczeństwo, prawda?
Też mi ochrona.
Nie wiedziałby, gdybym została porwana.
Więc co zaplanowałeś?
Moja mama zniknęła.
Zwabię tę sukę do środka
i umrę wraz z nią.
Zapanuj nad nią, jak to zrobiłeś wtedy.
Nie musiałabym ryzykować życiem Se-yeon,
więc bez obaw.
Ciągle się pan pojawia
w najbardziej nieoczekiwanych miejscach, prokuratorze Seo.
Napisy: Grzegorz Marczyk